Vijfennegentig procent van de passagiers zijn Bengalen op weg van New York naar Dhaka. Vanaf Brussel vergezel ik ze. Ik herken wat woorden in het op Nepalees lijkende Bengali. Een thuisgevoel komt in me op. Met het betreden van de vliegtuigcabine heb ik het kille westen weer verlaten. De piloot maakt een praatje met een eerste klas passagier. De stewardess vermaakt zich met de kinderen uit de economy-class. Iemand komt op zoek naar zijn tijdschrift bij de stoel van mijn buurman aan. In de veronderstelling dat het door hem gesignaleerde blad in het stoelzakje zijn eigendom is, grijpt zijn hand over het hoofd van mijn medepassagier naar het glinsterende papier. "Mais non, c'est en francais", komt het van de stoel naast mij. De Bengaal verontschuldigt zich netjes in het Engels. De Fransman brabbelt iets op zijn Frans. Dan commandeert een prachtige donkere schone met een alles overheersende glimlach:"Seat belt, seat belt".

"Insh Allah", klinkt het uit de speaker van de oude DC-10 als de motoren op volle kracht gaan loeien. Biman stijgt op, Allah knipoogt, ik mag mee en  Boeddha lacht vriendelijk toe; hij is weer van verse broodjes verzekerd.